Het boek
Vrijwel alles wat je verteld wordt over verslavinggedrag draait om hetzelfde idee: dat het in essentie een probleem is. Iets om te bevechten, te beheersen, te stoppen, de dagen tegen af te tellen.
Ik heb er twintig jaar mee gedeald en wat ik ontdekte was iets totaal anders. Bijna tegenovergesteld. Het patroon was nooit het probleem, het was een signaal. Mijn signaal, de helderste graadmeter die je hebt van waar je leven nog niet van jou is. Energie zonder uitweg die de dichtstbijzijnde uitlaat zoekt. En zodra je dat ziet, blijkt het hele gevecht dat je voert het verkeerde gevecht te zijn.
Je kent de vorm ervan al. Het leven dat er van buiten goed uitziet, en dat iets daaronder dat niet uit te zetten is. De verklaring die zo logisch klinkt dat iedereen 'm gelooft (jij zelf ook).
Je hebt waarschijnlijk geprobeerd het aan te pakken zoals het hoort. Ik ook — wilskracht, inzicht, drie keer therapie, helemaal afgemaakt. Het had waarde. Het was niet het hele plaatje. Want slim zijn, en alles goed doen, brengt je er niet uit. Het geeft je alleen betere redenen om te blijven.
Het boek begint lang daarvoor - bij een jongetje op een schutting, dat amper kan lopen, reikend naar een wereld die van hem leek te zijn. Het volgt wat er met die energie gebeurt: hoe er een leven omheen wordt gebouwd, hoe het reiken langzaam een patroon wordt, en hoe twintig jaar verdwijnen in iets dat werkt tot het niet meer werkt. Als je jezelf herkent in dat jongetje, herken je jezelf in bijna alles wat daarna komt.
Want dat is wat er met dit verhaal gebeurt. Het begint bij mij, maar gaandeweg wordt die afstand kleiner. Wat eerst mijn avonden, mijn verklaringen en mijn manieren om ermee om te gaan zijn, begint misschien verdacht veel te lijken op iets van jezelf. En ergens daar verandert ook de vraag naar: wat probeert zich hier eigenlijk uit te drukken?
Dat was uiteindelijk ook wat bij mij iets veranderde. Toen er beweging kwam in wat eronder lag, hoefde ik steeds minder hard te vechten tegen de dingen waaraan ik me had vastgeklampt. Ze verloren langzaam hun functie.
Het boek wordt nu geschreven. Ik dacht ik dat dit het eerste zou zijn maar gaandeweg ontdekte ik iets anders: iemand helpen midden in iets wat ik van binnenuit zo goed ken en samen zien dat daar werkelijk verandering kan plaatsvinden, is voor mij belangrijker dan ik dacht. Dus kwam het coachen eerst. Het boek krijgt de tijd die het nodig heeft.
Ik deel het wanneer het af is en wanneer ik klaar ben om mijn waarheid op deze wijze te delen.
Laat je e-mail achter en ik laat het je weten.